تبلیغات
توسعه مکران - ماه مبارک رمضان و بایدها و نباید ها
سخن حق را از هر کس شنیدی بپذیر، اگر چه دشمن و بیگانه باشد و ناحق را از هر که شنیدی نپذیر، اگر چه دوست و نزدیک باشد

     در همه منابر و سخنرانی های مذهبی می شنویم که خداوند انسان را خلق نموده است تا با در پیش گرفتن رفتارهای انسانی به کمال برسد .هدف اصلی از انجام عبادات مختلف علاوه بر شکرگذاری آن قدرت بی انتها نیز رسیدن به این کمال است . نماز را می خوانیم تا با تمرین خضوع و خشوع و صبر خصلت های منفی تکبر و خود بزرگ بینی را در خود محو کنیم و نشان دهیم که بزرگی فقط مخصوص آفریدگار دانایی است که با حکمت بی انتهای خود کارساز همه افریدگان است .

روزه را می گیریم تا با درک هستی ها و نیستی ها در جهان دریابیم که شرایط همه انسانها یکسان نیست و با تمرین صبر و خودداری از همه نعمتهایی که خداوند در اختیارمان قرار داده است  درد دردمندان را احساس و آنان را دریابیم .
جهاد و نبرد با ظلم و کفر را عبادت می دانیم چون نشان دهیم در برابر کفر و ظلم سر تسلیم فرود نیاریم و با عرضه بهترین سرمایه وجود خویش (زندگی) ارزشهای خدایی و انسانی را پاس داریم 
زکات را می پردازیم تا نشان دهیم در برابر نعمتهایی که خداوند در اختیارمان قرار داده است جزیی نیز متعلق به دیگران است و باید برای رفاه جامعه و رفع نیاز نیازمندان بکار گرفته شود . 
برای ادای حج و مزین شدن به اسم حاجی به هر وسیله ممکن و با هر شیوه ممکن هزینه می کنیم و در انجا خضوع و خشوع همه را در برابر خالق یکتا می بینیم و شاه و گدا و فقیر و ثروتمند را در کنار هم می بینیم که سر تسلیم فرود آورده اند.
بسیاری از عبادات دیگر را نیز انجام می دهیم تا جسم و جان خویش را خالص کنیم و از بدی ها و زشتی ها ابراز انزجار و دوری نماییم .
اما : آیا انچه که در عمل می بینیم با انچه در ظاهر عمل می کنیم یکسان است ؟؟ 
نمازمان را می خوانیم و با افتخار ادعا می کنیم که پنج وقت نمازمان در مسجد شهر پشت امام ادا می شود و کلید بهشت را صاحب و جهنم را بر خود حرام می دانیم اما زمانی که از مسجد بیرون می آییم غرور و تکبر و خود بزرگ بینی انچنان وجود مان را فرا گرفته است که گویی هم چون فرعون دیگران را رعیت و نوکر خویش می دانیم و در ذهن و افکار خویش جز خود دیگران را ناحق می دانیم 
ظاهرا خوردن و آشامیدن را بر خود حرام می کنیم و خود را در رنج زحمت می اندازیم اما در خوردن مال حرام و ربا هر یک بر دیگری سبقت می گیریم و دلمان خوش است که عباداتمان را به کمال و تمام انجام داده ایم 
بدون این که از چیزی خبر داشته باشیم و یا بر اساس ظن و گمان خویش برای هم کیش خود انواع و اقسام تهمت ها و برچسپ ها را می گوییم اما باز می گوییم ما ایمان و تقوا داریم 
اری . صرف سر به زمین زدن و نخوردن و نیاشامیدن و به مکه رفتن و ..... انسان خدایی نمی شود . خداوند از راز دلها آگاه است و او می داند که در ضمیر من و شما چه می گذرد . به خود آییم و اندکی تامل کنیم که بدون توجه به اصل ایمان و عبادات به جایی نمی رسیم 
نماز و روزه و حج و ..... همه و همه برای ساختن انسان فرض و واجب شده اند . زمانی که ساخته نشویم چه سودی برایمان خواهند داشت 
شیطان هزار سال عبادت را به یک "خودبرتربینی " فروخت ...
چه ساده ایم ما اگر دلمان به نمازها  و روزه  ها خوش باشد و غافل شویم  ...
هر لحظه که دچار "خودبرتر بینی" شویم شاید همان لحظه ای باشد که شیطان به ما لبخند می زند ..






طبقه بندی: فرهنگی،  اجتماعی، 
عناوین ویژه
پیوند های سایت
نویسندگان
آرشیو مطالب
ترجمه سایت